ΞΥΛΟΡΑΚΕΤΑ: ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ

Η πλήρης εξατομίκευση

  Το βασικό εργαλείο ενός παίκτη, η προέκταση του χεριού του. Η εξέλιξη της (βάρος, διαστάσεις, σχέδιο, υλικά) ακολούθησε τη πρόοδο των παικτών. Η καθιέρωση των τουρνουά-αγώνων αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα για τη βελτίωσή της.

  Στη σημερινή της μορφή η ξυλορακέτα αποτελείται από δύο κύρια μέρη: το εσωτερικό και το εξωτερικό. Η διάταξη και η τοποθέτησή τους ακολουθεί, σε γενικές γραμμές, τη γνωστή εδώ και πολλές δεκαετίες από την τεχνολογία του ξύλου, πυχοσανίδα (πλακάζ). Ένα σάντουιτς, δηλαδή, υλικών όπου το εσωτερικό αποτελείται από συμπαγή (μασίφ) κομμάτια ξύλου και το εξωτερικό από αντικολλητά ξυλόφυλλα, κοινώς κόντρα πλακέ. Η διάταξη των εσωτερικών ξύλων ποικίλει ανάλογα με τον κατασκευαστή, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου και το εσωτερικό αποτελείται εξ ολοκλήρου από κόντρα πλακέ.

  Ένα ιδιαίτερα σημαντικό και “ευαίσθητο” μέρος της ξυλορακέτας είναι η λαβή. Με τη πάροδο των ετών και τις συνεχώς αυξανόμενες απαιτήσεις των παικτών, οι λαβές έχουν εξελιχθεί σε τέτοιο βαθμό που δε θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξει κανείς ότι κάθε παίκτης απαιτεί πλέον να έχει τη δικιά του ξεχωριστή λαβή. Αυτη η εξατομίκευση ενισχύεται από τη πληθώρα κατασκευαστών (επαγγελματιών και ερασιτεχνών) ανά την Ελληνική επικράτεια, που δίνει την δυνατότητα της διαφορετικότητας από μοντέλο σε μοντέλο.

  Όσον αφορά τα χαρακτηριστικά τους, οι διαστάσεις σε μια τυπική ξυλορακέτα κυμαίνονται (χωρίς αυτό να είναι απόλυτο) σε μήκος από ~38cm έως ~41cm, σε πλάτος από ~21cm έως 23cm και σε πάχος (στη περιοχή των κρούσεων ή αλλιώς “πιάτο”) από ~14mm έως 18mm. Στο βάρος το εύρος τιμών είναι αρκετά μεγάλο και κυμαίνεται από ~300gr έως ~400gr.

  Αξίζει να τονιστεί πως δεν υπάρχει η “τέλεια ρακέτα”. Μία κατασκευή ενδέχεται για κάποιον να είναι ότι καλύτερο, για κάποιον άλλο, όμως, όχι. Αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως ο τρόπος παιχνιδιού του καθενός, η τεχνική του κατάρτιση, η φυσική του κατάσταση, κ.ά.